Αριθμός Απόφασης: 926/2014

Δικαστήριο: Άρειος Πάγος  (Ε’ Ποινικό Τμήμα)

Α. Ιστορικό Πλαίσιο

Ο αναιρεσείων Π. Γ. καταδικάστηκε από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών για την έκδοση τριών ακάλυπτων επιταγών σε ποινή φυλάκισης καθώς και σε χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβη στην παραστάσα πολιτικώς ενάγουσα εταιρεία με την επωνυμία “ΙΝΤΕΡΝΑΣΙΟΝΑΛ ΓΚΙΦΤ Ε.Π.”, με έδρα το Ρ. του νομού Μάρκε στην Ιταλία, η έγκληση της οποίας υποβλήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της στην Ελλάδα δυνάμει τριών εξουσιοδοτήσεων, με τις οποίες παρείχετο ειδική εντολή και πληρεξουσιότητα για υποβολή εγκλήσεως για τις συγκεκριμένες τρείς επιταγές για τις οποίες καταδικάστηκε ο αναιρεσείων, υπογεγραμμένες από το διαχειριστή της εταιρείας και φέρουσες βεβαιώσεις για το γνήσιο της υπογραφής του ανωτέρω εντολέα-διαχειριστή της εταιρείας από εγγεγραμμένο δικηγόρο της Ιταλίας. Ενώπιον του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου ο αναιρεσείων επανέφερε την ήδη προβληθείσα στο πρωτοβάθμιο ένσταση απόλυτης ακυρότητας της διαδικασίας στο ακροατήριο κατά το άρθρο 171 παρ. 1β του Κ.Ποιν.Δικ. καθώς δεν τηρήθηκαν οι διατάξεις για την άσκηση ποινικής δίωξης, διότι οι τρείς εξουσιοδοτήσεις βάσει των οποίων ασκήθηκε η ποινική δίωξη, δεν έδιναν ρητή και ειδική εντολή για άσκησης έγκλησης για το ως άνω αδίκημα και διότι δεν έφεραν την απαραίτητη για τη πιστοποίηση της γνησιότητας της υπογραφής και της ιδιότητας του υπογράφοντος, επισημείωση της Χάγης του άρθρου 4 του Ν. 1497/1984. Το δευτεροβάθμιο απέρριψε την ως άνω ένσταση και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος υπέβαλε αίτηση για αναίρεση της προσβαλλόμενης ενώπιον του Αρείου Πάγου.

Β. Νομικό Πλαίσιο

Άρθρα 28 παρ.1 και 93 παρ.3 του Συντάγματος

Άρθρα 1α’, 3, 4 Σύμβασης της Χάγης

Άρθρο 117 ΠΚ

Άρθρα 42 παρ.2β’, 46, 50 παρ.1 και 2α’, 139, 171 παρ. 1β’, 176, 183 510 παρ.1 στοιχ.Δ και Η, 583 παρ.1 Κώδικα Ποινικής Δικονομίας

Άρθρο 11 Αστικού Κώδικα

Άρθρο 4 Ν. 1497/1984

Άρθρο 122 Ιταλικού Κώδικα Ποινικής Δικονομίας

Γ. Απόφαση

Κατά την κρίση του δικαστηρίου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 171 παρ. 1β’, 510 παρ. 1Α’, 50 παρ. 1 και 2α’ Κ.Ποιν. Δικ. και 42 παρ. 2 και 46 του ίδιου Κώδικα και 117 ΠΚ, βάσει των οποίων η υποβολή της έγκλησης γίνεται και από ειδικό πληρεξούσιο, ενώ το έγγραφο της πληρεξουσιότητας μπορεί να δοθεί και με απλή έγγραφη δήλωση ενώ η γνησιότητα της υπογραφής του εντολέα πρέπει να βεβαιώνεται από οποιαδήποτε δημόσια, δημοτική ή κοινοτική αρχή ή δικηγόρο και να προσαρτάται στην έκθεση για την κατάθεση της μήνυσης, προκύπτει ότι είναι παραδεκτή η υποβολή εγκλήσεως προσώπου, που διαμένει στην αλλοδαπή δια συνηγόρου, που έχει σχετική έγγραφη εντολή, έστω και αν το γνήσιο της υπογραφής του εντολέως βεβαιώνεται από δικηγόρο του τόπου της κατοικίας του και, κατά συνέπεια ξένου κράτους. Από τη στιγμή που το άρθρο 42 του Κώδικα δε διακρίνει μεταξύ ημεδαπών και αλλοδαπών αρχών, αλλα αντίθετα παρέχει μια γενική ρύθμιση, γίνεται δεκτό ότι αυτή αφορά και τις αλλοδαπές αρχές, ιδιώς δε κράτους που βρίσκεται εντός Ε.Ε.. Με βάση δε την παράγραφο 2β’ του ίδιου άρθρου, η σχετική βεβαίωση γνησιότητας δεν έχει χαρακτήρα συστατικό, καθώς αφορά ιδιωτικό έγγραφο, αλλά μόνο αποδεικτικό. Σύμφωνα εξάλλου με το άρθρο 11 ΑΚ, η πληρεξουσιότητα, ως δικαιοπραξία, έχει έγκυρο τύπο είτε διέπεται από το δίκαιο του περιεχομένου της είτε από εκείνο του τόπου που επιχειρείται είτε από το δίκαιο της ιθαγένειας όλων των μερών. Σύμφωνα με τη Σύμβαση της Χάγης, η οποία κυρώθηκε με το Ν. 1497/1984 και έχει την ισχύ που ορίζει το άρθρο 28 παρ.1 Σ., καταργείται η υποχρέωση επικύρωσης των αλλοδαπών δημοσίων εγγράφων. Από το άρθρο 4 του ως ανω νόμου προκύπτει ότι με βάσει τα άρθρα 1α’, 3 και 4 της Σύμβασης συνάγεται ότι η σφραγίδα της Χάγης χορηγείται σε πρωτότυπα δημόσια έγγραφα ή σε ακριβή αντίγραφα της εκδούσας αρχής τα οποία έχουν ισχύ πρωτοτύπου και όχι επί ιδιωτικών εγγράφων, με εξαίρεση ορισμένα ιδιωτικά έγγραφα που έχουν τεθεί από Δημόσια Διοικητική Αρχή, διότι με αυτόν τον τρόπο το ιδιωτικό έγγραφο, ως προς το σκέλος και μόνο της βεβαιώσεως του γνήσιου της υπογραφής από αρμόδιο διοικητικό υπάλληλο, φέρει την επίσημη σφραγίδα του Κράτους (αστυνομία κτλ). Όταν δε το γνήσιο της υπογραφής βεβαιώνεται από δικηγόρο δεν χρειάζεται σφραγίδα της Χάγης, διότι ο δικηγόρος δεν είναι Δημόσια Διοικητική Αρχή και ούτε σε ειδικές περιπτώσεις εξομειώνεται με αυτή.

Στην υπό κρίση περίπτωση, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο απέρριψε την ένσταση απόλυτης ακυρότητας της διαδικασίας στο ακροατήριο με την αιτιολογία ότι οι εξουσιοδοτήσεις που δόθηκαν στο δικηγόρο Αθηνών ήταν ειδικές και όχι γενικές, ενώ ο κατηγορούμενος και αναιρεσείων δεν αμφισβήτησε ούτε την γνησιότητα της υπογραφής του υπογράφοντος διαχειριστή της εταιρείας, ούτε του δικηγόρου Ιταλίας, ούτε και την ιδιότητα υπό την οποία ενήργησαν. Συνεπώς, οι εξουσιοδοτήσεις φέρουν τα αναγκαία κατά νόμο στοιχεία για την υποβολή νομότυπης έγκλησης. Εξάλλου, ανάλογη διάταξη με αυτήν του άρθρου 42 παρ. 2 του Ελληνικού Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, υπάρχει και στο άρθρο 122 του Ιταλικού Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, κατά το οποίο η πληρεξουσιότητα για την υποβολή μηνύσεως μπορεί να δοθεί από τον εντολέα στον δικηγόρο με ιδιωτικό έγγραφο, εφόσον ο δικηγόρος βεβαιώνει το γνήσιο της υπογραφής του εντολέως.

Με βάση τα ανωτέρω, η προβληθείσα ένσταση δεν ήταν νόμιμη και το Εφετείο δεν είχε υποχρέωση να αιτιολογήσει την απόρριψή του (άρθρα 93 παρ.3 Σ και 139 Κ. Ποιν. Δ.). Επομένως, οι λόγοι αναιρέσεως για έλλειψη αιτιολογίας εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ.Δ’ του Κ.Ποιν.Δ. και για υπέρβαση εξουσίας στοιχ.Η’ του Κ.Ποιν.Δ., διότι παρά την έλλειψη θέσεως της Σφραγίδας της Χάγης το δικαστήριο προχώρησε στην εκδίκαση της υπόθεσης και καταδίκασε τον αναιρεσείοντα, είναι αβάσιμοι. Το δικαστήριο απορρίπτει την αναίρεση και καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 του Κ.Ποιν.Δ) και στη δικαστική δαπάνη της παραστάσας πολιτικώς ενάγουσας (άρθρα 176 και 183 του Κ.Πολ.Δικ).

Πηγή: www.areiospagos.gr